اصولگرایی منهای وحدت، اصولگرایی نیست/
نقدی بر تشکیل «ائتلاف»های موازی و مشابه جبهه متحد اصولگرایی
اما کاش ماجرا به همینجا ختم میشد و از همینک مغلوب شدن چندباره دشمن را جشن میگرفتیم اما گویا در این میان برخی «دوستان» از وضعیت حساس کنونی غافل شدهاند و برخی منافع شخصی و گروهی را بر مصلحت کشور ترجیح دادهاند.
اندکی به عقب باز میگردیم، یکسال و اندی پیش و در شرایطی که آتش فتنه خاموش شده بود، انتخابات مجلس نهم نقل جلسات و محافل اصولگرایان بود و اکثریت قریب به اتفاق، شرط پیروزی در انتخابات را فهرستهای مشترک نه در تهران که در سراسر کشور میدانستند.
همین بحثها زمینهساز تلاشی بزرگ برای وحدتی بزرگتر شد، جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین محور این وحدت که نه صرفا برای انتخابات که وحدتی مستمر قرار گرفتند.
بعد از جلسات آیتالله مهدوی کنی و آیت الله یزدی، جلسهای با حضور سران اصولگرا تشکیل و منشور اصولگرایی که پیش از آن توسط جامعتین کارشناسی شده بود رسما اعلام شد.
بعد از اعلام منشور اصولگرایی روند ترسیم شده برای وحدت اصولگرایی بر اساس الگوی موفق 5+6 که در انتخابات مجلس هشتم کارآمدی خود را اثبت کرده بود مدنظر قرار گرفت و به این ترتیب مقدمات تشکیل گروه ۷+۸ فراهم شد.
یکی از مشکلات گروههای سیاسی در کشورمان در سالهای اخیر نبود تعریف دقیق و جامع از آن گروهها یا گرایشهاست، فقدان این تعریف همواره موجب شده است که افرادی خود را نهایت و الگوی تفکری که پیش از این خود پیرو آن بودند بدانند!
تعریف منشور اصولگرایی گامی بلند و مهم در تعریف و روشن شدن دقیق چارچوبهای اصولگرایی بود ؛ منشوری که در مقدمه آن آمده است :« ملت شریف ایران اسلامی آگاه است که رهبر معظم انقلاب، نیاز کنونی جامعه مومن و متدین ما را «وحدت» دانستهاند. با نگاهی به شرایط حاضر و مخاطراتی که بر سر راه پیشرفت انقلاب و تحقق آرمانهای والای اسلام و امام راحل (رحمه الله علیه) وجود دارد، نیاز به وحدت و ضرورت آن، بیش از پیش، آشکار میشود. امروزه از یکسو دشمن و ایادی استکبار، عداوت خود را آشکار کردهاند و هر وسیلهای را برای تضعیف انقلاب اسلامی ایران به کار میگیرند؛ از دیگر سو فریبخوردگان داخلی، به ابزار دست بیگانه تبدیل شدهاند و مصالح و منافع ملی را بازیچه خودبینی و نجاجت قرار داده، هویت، افتخارات، تاریخ پربرکت انقلاب و آرمانهای امام را با هیاهو و هلهله اجانب، سودا کردهاند.»
در ادامه این منشور اما در تعریف اصولگرایی آمده است:« این تعریف شامل مبانی و شاخصهاست. «مبانی»، مفاهیم ثابتی هستند که در هیچ زمینه و وضعیتی، دچار تغییر نمیشوند؛ مفاهیمی که جوهره و ثابتات جریان اصولگرایی به شمار میآیند. بیان و التزام این مبانی به معنای اهمیت و تعیینکنندگی آنها در همه زمانها است.
این «اصول» عبارتند از: 1_ اسلام 2_ جمهوری اسلامی (قانون اساسی)، 3_ خط و سیره امام 4_ ولایت مطلقه فقیه.
«شاخصها» اموری هستند که بیانگر اولویتهای جریان اصولگرایی در مقام عمل و بخصوص در زمان فعلی میباشند، این شاخصها عبارت است از:
1. دفاع از ارزشهای اسلامی؛
2. پایبندی به مبانی انقلاب اسلامی؛
3. التزام عملی به ولایت فقیه و فصلالخطاب دانستن نظر رهبری؛
4. احترام و توجه به جایگاه روحانیت و مرجعیت؛
5. ساده زیستی و پرهیز از تجملگرایی و اشرافیگری و توجه ویژه به گروههای ضعیف و نیازمند؛
6. اعتقاد به آزادیهای مشروع و مردمسالاری دینی؛
7. عدالت محوری و مبارزه با فساد؛
8. تاکید و باور به پیشرفت همه جانبه کشور؛
9. اداره امور بر اساس موازین اسلامی، عقلانیت، قانون، برنامه، حسن تدبیر و عطوفت با مردم؛
10. اعتقاد و التزام به تعامل و هماهنگی میان قوا در سایه تدبیرهای رهبری؛
11. دشمنشناسی، استکبار ستیزی، استقلال طلبی و موضعگیری صریح در برابر دشمنان و فتنهها؛
12. تلاش برای تحقق وحدت امت اسلامی.»
بازخوانی این مقدمه و اصول و شاخصها در این زمانه شاید تلنگری باشد برای برخی دوستان که امروز «وحدت» را قربانی قرار گرفتن یا قرار نگرفتن اسم خود و یا دوستانشان در لیست جبهه متحد که خود امروز شاخص حضور اصولگرایان در انتخابات است باشد.
به گزارش کاشف نیوز، سئوال اینجاست که اگر این دوستان هنوز هم به اصولگرایی معتقدند پس در این میان اصل مهم وحدت چه میشود ؟ و اگر به وحدت همچنان معتقدند چرا با تشکیل «ائتلاف»های موازی و مشابه جبهه متحد اصولگرایی سعی در القای این مطلب ناصحیح به مردم دارند که «سهم خواهی» در جبهه متحد بیداد میکند که ما از لیست بیرون ماندهایم !
این دوستان که امروز نه در تهران که حتی در برخی شهرهای بزرگ همچون اصفهان و دیگر شهرها با شکل گیری گروه هایی همچون «ائتلاف بزرگ اصولگرایان» هستند و ائتلافهای اصولگرا در برابر جبهه متحد تشکیل داده اند به کدام اصولگرایی پایبند هستند ؟ به اصولگرایی منهای وحدت ؟ اگر اینگونه است پس سخنان و تاکیدات مداوم مقام معظم رهبری مبنی بر وحدت چه میشود ؟ این دوستان اگر خود را اصولگراترین میدانند و معتقدند در حق آنها یا «دوستانشان» اجحاف شده است، آیا باید با برهم زدن وحدت درس اصولگرایی به بزرگان اصولگرا بدهند؟
هنوز هم زمان باقی است، هنوز هم میتوان وحدت را در عمل و نه در شعار معنا کرد، اندک همتی میخواهد و یادآوری اصول اصولگرایی که اگر چنین شد از همین فردا و بلکه امروز میتوان جشن دیگری به مناسبت مغلوب شدن دشمن در انتخابات مجلس نهم گرفت.
